Waar zijn mijn bananen, g.v.d.

Okee, ik geef gelijk toe, een beetje een vreemde titel, maar geef me de tijd om het uit te leggen.

Nee, het weer was niet geweldig toen we op donderdagmiddag landen op het vliegveld van Barcelona. Het regende een beetje en het was best winderig.
Maar ach, de weersvoorspelling voor de komende dagen zou goed zijn, dus we maakten ons geen zorgen.
Iedereen was dan ook goed gemutst.

Natuurlijk had Hendrik Jan zijn bedenkingen. Maar ook hier ach, die bedenkingen had hij in december toen hij zich opgaf voor deze marathon ook al. Ettelijke uren heeft het ons gekost om hem ervan te overtuigen dat het goed zou gaan.
In december liep hij al 90 km in de week. Want je moest toch veel kilometers maken.
Klopt Hendrik Jan, maar je moet het wel rustig opbouwen.
Vanaf donderdag tot en met zondag, de marathon, heeft hij ons dan ook bestookt met zijn zorgen, konden we vele verhandelingen aanhoren hoe hij zijn trainings opbouw had gedaan, op welke kilometers hij in Apeldoorn begin februari goed had gelopen en waar het mis was gegaan. Hij maakte zich grote zorgen over de heuvels in Barcelona (die er helemaal niet waren) Waar de wind wel niet vandaan zou komen…Of hij wel of niet een hartslagmeter moest dragen….maar, had hij voor zichzelf bedacht, ik loop wel achter een mooi kontje aan en dan haal ik het wel.

Maar toch het was gezellig met z’n allen, het weer werd prachtig, de stad was overweldigend. En de uurtjes in de toeristische bus waren fantastisch.

Voor Dirk was dit z’n eerste marathon.
Dirk hoorde je niet. Hij genoot in stilte van alle dingen om hem heen. Af en toe hoorde je een wijs woord van hem. Hij zorgde goed voor zichzelf. Op tijd rusten, op tijd eten. Ik had toen al een voorgevoel dat Dirk een geweldige marathon zou lopen.

Francois (zeg maar Frans, want ik ben ook maar gewoon een zoon van Jan en Grietje en zo noem ik mezelf ook) had nergens last van. Ach die marathon. Twee vingers in de neus en lopen. Er komt vanzelf een einde aan die 42 kilometer. En bovendien heb ik mijn vader en moeder bij me. Dan moet het toch goed komen, toch….

Hennie, Laurent, Jurgen en Jans, ze hadden nergens last van….alle vier goed voor ettelijke marathons. Ervaring zat. Ze maakten zich geen zorgen….

He…nou ja, de voet van laurent. Wel een punt. Die zeurde al een half jaar…..Deed wel veel pijn tijdens het lopen…
Maar ach, tis maar 42 kilometer. Niet aanstellen, lopen.

En Jans…niet veel lange afstanden gelopen vanaf december…kwam door de vakantie in januari (?) zei hij….kreeg twee weken voor de marathon nog griep.
Maar ach, tis maar 42 kilometer. Niet zeuren, lopen.
En Hennie? Hennie loopt tijdens deze dagen wel drie marathons. Hij is gewoon niet bij te houden. Zit overal en nergens. Af en toe keek ik angstig naar Truus…waar is ie nou weer gebleven….maar Truus haalde haar schouders op…zo is Hennie.
Voor Hennie is het allemaal maar 42 kilometer. Dat loop je zo op een achternamiddag. Dus wat zit je nou te zeuren. Waar maak je je nou zo druk over…lopen.

En Jurgen…een jonge vent…onze soever….bleef lachen….waar maken die oude mensen zich toch druk over…waar Francois twee vingers denkt nodig te hebben doet hij het met alle vijf z’n vingers…goed voor vele hamburgers tijdens deze dagen…ofschoon ze wel wat aan de maat waren natuurlijk…liep tijdens de marathons met een rugzakje…laat zich raden wat erin zat.

Maar wat was het gezellig met z’n allen. Temeer omdat we natuurlijk ook onze supporters bij ons hadden.

Truus, onze moederkloek. Altijd inde weer om het iedereen goed naar de zin te maken.
Neem nog een glasje wijn Jans….
Zij zou samen met Jan en Grietje voor de versnaperingen zorgen. Voor de bananen , voor de cola en de marsen. Nou ja, die bananen. Was immers nog niet direct nodig, kon later ook nog wel. Want een goede marathonloper heeft die pas nodig na kilometer 25. Later zou blijken dat dit een grote misvatting was.

Jan en Grietje. Wonen in Duitsland. Zijn dus eigenlijk duitsers. Ik belde Jan eens op tijdens zijn verjaardag. Hij had toen een respectabele leeftijd bereikt en ik wilde hem daarmee feliciteren. Ze hadden een grote feesttent in de tuin en vele gasten. Ik kreeg Grietje aan de lijn. Begon op mijn beste Duits haar te begroeten..maar kreeg als antwoord terug: Jan, Jan, kom eens gauw, ik heb een duutser aan de lijn.

Zon 15 duizend lopers hadden zich ingeschreven voor de marathon. Op zaterdag moesten we de benodigde spullen halen. Chip voor in de veters, Borstnummer voor op de borst (Tijdens de marathon zie je veel lopers die niet weten waar hun borst zit), een prachtig T-shirt, parkoers beschrijving (Hendrik Jan sloeg op tilt) en de vele folders waar je geen flikker aan hebt. En de beurs..niet veel anders dan in Rome, Athene, Berlijn, enz. Maar wel leuk.

En toen de marathon op zondag.
Om negen uur was de start. Mooi weer, zeker toch al zon 18 graden in de ochtend. Nog snel even naar een Dixi….nou ja, snel…er waren nog zon 13 duizend lopers die dat ook wilden.

Rustig starten Jans. Even bij Laurent blijven. Maar waar is Laurent nou gebleven. Hij liep net toch nog achter me. Dan maar mijn eigen weg gaan. He, wat hebben die jongens leuke broeken aan. Oh, het zijn Schotten. Even bij ze blijven. Verdorie ik moet nodig. Alleen maar auto’s aan de kant van de weg. Dan maar tussen de autos. Snel het tempo weer oppakken. Daar heb je de Schotten weer. Hey, you again? Km 15. Truus, Jan en Grietje. Even wat cola drinken. Nergens last van. Weer tempo oppakken. Daar heb je die Schotten weer. Hey, you again? Kilometer 32. Geen Truus, Grietje en Jan. Heb ik ze gemist. Verdorie, let dan ook beter op. Mijn bovenbenen beginnen nu toch wel zwaar te worden. En voel ik daar mijn rechterkuit ook al. De Schotten krijgen het nu toch wel zwaar. Mietjes. 37 kilometer. Truus, Jan en Grietje. Gelukkig. Een halve mars, cola. Lekker. Ze zagen er wat sip uit. Hadden een uitbrander gehad van Hendrik Jan. Bij kilometer 15. Hoorde iets over bananen. Weer op weg. Nog vijf kilometer.
En toen was de kaars uit. Kan niets meer vertellen over die vijf kilometer want ik heb niets meer gezien.Niets meer gehoord. Niets meer ervaren Weet alleen nog dat het heel zwaar was, dat alles zeer deed. En toen….nog 500 meter zag ik, Daar waren de finishtorens. Daarna nog 195 meter. Twee dames voor me. Verdorie ik laat me toch zeker niet kennen. Derop en derover. Na de finish weer die Schotten. Hey, you again?

Hennie, Jurgen en Francois waren al vele minuten voor mij binnen gekomen. Jurgen had tijd verloren met het opeten van zijn hamburgers, Hennie wilde al weer terug lopen naar de start, en Francois verklaarde later dat hij met trillende benen over de finish kwam. Echter niet van vermoeidheid, maar van blijdschap, van emotie vanwege z’n eerste marathon, van alles en iedereen.

Dirk, Hendrik Jan en Laurent kwamen enkele minuten na mij. Dirk was onvoorstelbaar blij. Vertelde later dat hij Hennie op z’n knieen wel wilde bedanken voor het feit dat hij hem gebeld had voor de eerste bijeenkomst. (Dirk waar blijf je, we wachten op je. Had ik me dan opgegeven voor Barcelona. Ja. Oh, nou dan kom ik eraan.)
Hendrik Jan kwam een minuut na Dirk binnen. Bijna vijf minuten na mij. Later hoorde ik dat hij zich eigenlijk twee opdrachten had gegeven. De marathon uitlopen en die ouwe voorblijven. De snotneus.
Laurent kwam minuten later ook binnen. Had veel gewandeld. Pijn aan zijn voet. Maar verder heel vitaal hoor. Want zon marathon, ach, waar maak je je druk over.

Nog even samen op de foto met medaille voor de krant thuis.

Maar wat was er nou toch met die bananen onderweg.

We gaan weer terug naar kilometer 15. Truus, Jan en Grietje zaten met spanning op ons te wachten. Ze hadden de tassen vol met spullen. Veel cola, enz. Nog geen bananen. Want, ach, een goede marathonloper heeft die toch pas nodig na kilometer 25. Hennie, Jurgen, Francois, Jans, Dirk kwamen voorbij. Wat zien die jongens er nog goed uit. Zeker goed voorbereid. Stoer atleten hoor. Maar wie komt daar nou aan. Is dat Hendrik Jan. Loopt ie nog wel goed. Mompelde iets over heuvels. Heuvels, zijn er hier heuvels dan? Een banaan graag. Banaan? Eh, nee, pas na 25 kilometer. Toch?
Geen banaan G.V.D.?
Truus, Grietje en Jan bleven vertwijfeld achter. Beetje in paniek. We moeten nu wel zorgen dat we bij kilometer 32 bananen hebben. De halve stad door. Nergens bananen. Klein winkeltje. Ja, daar toch. Van 50 euro terug? Nou nee, dat niet. Jan zijn portemonnee op de kop. Niet genoeg kleingeld. Dan maar een, nee twee bananen van de tros. Ze keken een beetje zielig. Nou ja, vooruit dan maar, neem alle bananen dan maar mee. Kilometer 32 halen we niet meer. Gaan we wel bij 37 staan. Vandaar. Daar komt Hendrik Jan. Hendrik Jan, een banaan.? Nou nee, nou hoeft het niet meer Bij 25 en 30 en 35 had ie zich al volgevreten met banaan.

Maandag.
Prachtig weer. Nog even snel naar de Sargrada. We hoeven alleen maar een uurtje in de wachtrij. Gelukkig. Vader en zoon niet. Zijn naar Camp Nou. En Dirk. Wilde niet in de wachtrij. Is in z’n eentje op stap gegaan.
Terug in het appartement nog even slapen.
Moet je nog een glaasje wijn Jans?
Eten, want alles moet op.
Nog even slapen.
Koffers pakken.
En dan naar huis.

Natuurlijk gebeurde er veel meer tijdens die dagen. Zo kwamen we er achter dat die van Jans veel groter is dan die van Hennie. Zal ik verder niets over vertellen. Voor belangstellenden kan ik het bewijs wel laten zien. En er was ook nog iets met een bankpasje van Jans, maar ook dat is niet te moeite waard om te vertellen. En dat Hendrik Jan ons na de marathon bleef vertellen hoe goed hij de marathon wel had gelopen, ach, laat maar.
Het schijnt dat hij nu bananenkweker is geworden.

Het waren geweldige dagen., echt waar. En heel erg gezellig.

Op naar de volgende marathon.

Jans

Content