De marathon van Athene

     Het is 03.45 uur Griekse tijd als ik wakker schrik. Ik hoor op de gang van ons hotel een Grieks stel lachen en lol hebben.
Een deur naast onze kamer gaat open en dicht, ik hoor wat gerommel en daarna begint het feest en ik moet denken aan een mop van een bepaald kaliber. Na een kwartier, (of was het een half uur?), wordt het een beetje rustig bij onze buren en ik probeer nog wat te slapen voordat het alarm van Jurgen’s telefoon ons zal wekken. Om vijf voor vijf wordt er op de kamerdeur geklopt en ik schrik wakker, doe de deur open en daar staat Hennie: in vol hardloopornaat! Shit, we hebben ons verslapen. Jurgen en Rob wakkergemaakt en binnen vijf minuten klaar voor het ontbijt van 05.00 uur.
Na het ontbijt hardloopspullen e.d. in onze kledingzak gedaan en om 06.00 uur vanuit het hotel gewandeld naar het Omonia-plein om daar met de metro naar het Syntagma-station te reizen. Voor het gebouw van het Griekse Parlement stonden luxe bussen te wachten op de lopers voor de marathon van Athene. Hennie, Laurent, Joost, Jans, Jurgen, Rob en ondergetekende behoorden tot het selecte gezelschap dat hier in Griekenland de marathon ging lopen. Zo'n 2500 jaar geleden werd door de Griekse soldaat Pheidippides de afstand voor het eerst gelopen vanaf het plaatsje Marathon naar Athene. Hij moest een boodschap naar koning Darius brengen. Hij heeft dit helaas niet overleefd want hij liep een zonnesteek op !
Om 06.15 uur zijn de lopers in de bussen gestapt die ons naar Marathon zouden brengen. In een lang lint van bussen en onder politiebegeleiding zag ik, op zondagmorgen door Athene rijdend, op een buitentemperatuurmeter zes graden staan, eigenlijk wel fris dus.
In Marathon aangekomen werden we uit de bussen gehaald door vriendelijke Griekse dames, die ons begroeten met “calimèra”, Grieks voor goedemorgen. We liepen richting het sportstadion waar op een groot veld wel driehonderd dixies stonden, dus zeer goed geregeld.
De meesten van ons hebben een of meerdere malen van deze hokjes gebruik gemaakt, ze waren allemaal zeer schoon en fris.
Om half negen werden we door de Griekse omroeper verzocht om onze kledingzakken naar de betreffende vrachtwagens te brengen en om daarna in de startvakken te gaan staan. Er waren verschillende lopers die zich verkleed hadden, sommige als Griekse soldaat, anderen als Spartanen kompleet met zwaarden en schilden, erg leuk. Omstreeks 09.00 uur werd het wat onrustig in de startvakken, uit de luidsprekers klonken Griekse liederen en er werd afgeteld. Helaas was Lee Towers niet uitgenodigd. Het startschot klonk en er gingen ballonnen de lucht in. De marathon was begonnen. Om de vier minuten ging er een startvak open waardoor de ongeveer zesduizend lopers zonder problemen konden vertrekken.
De zon kwam al aardig achter de heuvels tevoorschijn en ik moest nog even denken aan de Griekse soldaat Pheidippides, hopend dat het niet te warm zou worden. De eerste paar kilometers zijn voor mij altijd even moeilijk. Ik moet dan mijn eigen loopritme vinden.
Iedere kilometer werd aangegeven met een bordje. Sommigen vinden dat handig, anderen vinden het storend. Om de drie kilometer was er een waterpost, hier kon je naast water ook energiedrank, bananen, energierepen en gels krijgen, organisatorisch erg goed voor elkaar. Aan de kant van het parcours waren om de vijfhonderd meter E.H.B.O.’ers aanwezig om lopers te helpen.
Na de eerste vier kilometer te hebben gelopen door glooiend landschap zat er een lus in het parcours, we moesten om een monument heen lopen dat iets te maken had met het Olympisch vuur. De eerste vijf kilometer gingen uitstekend, ik klokte een tussentijd van 28 minuten en liep lekker. Veel toeschouwers aan de kant van de weg moedigden ons aan en zo tijdens het lopen liep de temperatuur al aardig op.
Bij het 10 kilometerpunt liep ik nog lekker op het schema van 10 kilometer per uur namelijk 56 minuten. Hier werd ik ingehaald door Jans.
Na even gebabbeld en succes gewenst te hebben, ging Jans in zijn eigen tempo verder. Bij het 12 kilometerpunt werd ik ingehaald door Jurgen. Hij was vier minuten later dan de rest gestart dus hij had het tempo er goed in. In het parcours zaten een paar flinke heuvels en ofschoon ik in Nederland een paar keer op de Holterberg getraind had was het hier in Griekenland toch anders. Halverwege de marathon werd ik ingehaald door Rob en Joost die er nog aardig fris uitzagen. Ik heb nog geprobeerd om met hun mee te lopen maar hun tempo lag te hoog voor mij. Bij een waterpost op ongeveer 24 kilometer liepen mijn benen vol en was ik genoodzaakt om even te wandelen.
Ik heb in al mijn marathons (negen stuks) nooit hoeven te wandelen omdat mijn benen niet meer wilden maar nu, hier in Griekenland, was het zover. Ik voelde mij verder prima maar die benen wilden niet meer. Ik heb mezelf moed ingepraat en ben doorgelopen naar het 28 kilometerpunt, waar Truus, Monica, Ankie en Marian ons stonden te supporteren. De dames vroegen mij wat ik wilde hebben.
Ze hadden bananen, snoep, water en cola bij zich. Ik zei:
                            “doe mij maar een paar nieuwe benen”!
Na een paar minuten peptalk ben ik toch maar verder gelopen hoewel het heel verleidelijk was om bij 28 kilometer uit te stappen en met de metro naar ons hotel te gaan. Bij het 30 kilometerpunt klokte ik een tijd van 3 uur en 18 minuten. Ik vond deze tussentijd nog niet zo slecht gezien de omstandigheden. Tot 32 kilometer liep het parcours omhoog, daarna was het afdalen naar Athene.
Naarmate je dichter bij Athene-stad kwam, werd het publiek enthousiaster en riepen: “bravo-bravo” en bedankten ons, de lopers. Ondanks alle aanmoedigingen van het publiek heb ik toch stukjes moeten wandelen om daarna weer te gaan hardlopen.
Bij het 37 kilometerpunt kwam Laurent mij achterop. Hij zag er nog fris uit. Laurent besloot om samen met mij de laatste 5 kilometers op te lopen. In Athene-stad aangekomen kreeg ik krampverschijnselen in de kuit, misschien te weinig gedronken? Maar ik had helemaal geen dorstgevoel?!
De laatste kilometers liep de weg nog even omhoog om daarna via het National Garden Park omlaag naar het eindpunt, het Panathinaikon Stadium, te lopen.
Laurent perste er nog een laatste sprint uit want hij wou binnen de brutotijd van 5 uur te finishen. Ikzelf had geen puf meer over dus op mijn laatste krachten heb ik de finishlijn gehaald.Hangend over een dranghek heb ik een minuutje of twee uitgepuft om daarna Laurent te bedanken voor zijn peptalk de laatste 5 kilometers van deze fantastische maar zware marathon.

Nadat we een mooie medaille hebben ontvangen zijn wij de rest van ons groepje hardlopers en supporters in het stadion op gaan zoeken.
Ik moest een paar steile trappen oplopen en dat ging wel redelijk. Maar boven aangekomen werd het mij een beetje zwart voor de ogen.
Ik ben toen maar even in de schaduw gaan zitten om bij te komen. Na wat foto’s in het stadion te hebben gemaakt zijn wij met de metro terug naar ons hotel gegaan. Na een verkwikkend bad, een handvol paprikachips en een paar glazen cola voelde ik mij een stuk beter.
Op het dakterras van een hotel in de buurt hebben we ’s avonds lekker gegeten en geborreld en kwamen er grote verhalen los.
Zo schijnt er bij de lus in het parcours afgesneden te zijn door een paar CoDaC lopers. Er was zelfs een hardloper die na de finish zogenaamd flauw viel, alleen maar om een mooi baseballpetje te krijgen van een van de dames van de organisatie.
Hij werd later afgevoerd in een rolstoel. Petje op, petje af.

Al met al een fantastische ervaring om de marathon van Athene te hebben gelopen.
Eddie Veenstra