Amsterdam Marathon

Op 17 oktober jl. was het dan eindelijk zover, de Amsterdam Marathon. Weken, zelfs maanden van voorbereiding waren er aan vooraf gegaan en dan ineens is het zover! ’s Morgens om 04.30 uur ging de wekker, douchen, eten, koffie en niet te vergeten een 3 dubbele check of ik alles in mijn tas had gedaan. Toen richting auto…het had gevroren dus eerst maar eens de autoruiten ijsvrij gemaakt. Martin stuurde me in tussentijd al een sms met de vraag of ik al wakker was? Op dat moment was ik bijna in Dalen dus om 05.45 uur zaten we samen in de auto richting Amsterdam. Aangezien we mooi op tijd waren maakten we een tussenstop om koffie te drinken. Op dat moment kwam het besef dat het toch wel erg koud was buiten en werd de knoop doorgehakt om in lange broek te gaan lopen. De start van de marathon was immers al vroeg in de ochtend, om 09.45 uur. Toen we in Amsterdam aankwamen moesten we nog 10 minuten lopen richting de sporthal. Hier was het nog vrij rustig maar de lopers druppelden langzaam binnen. Eerst maar eens ons startnummer ophalen en het runningshirt. Toen even snel een ronde over de Expo met allerlei stands van grote sportmerken. Op dat moment besloten wij om eerst om te kleden want rustig over de Expo lopen konden we ook nog doen na de marathon. Na het omkleden gingen wij op zoek naar de plek waar je je tas kon inleveren. Hier aangekomen konden we aansluiten in een lange rij wachtende lopers. Daarna snel gehaast richting startvak E in het Olympisch Stadion. Het was een drukte van jewelste!

Om 09.45 uur klonk het startschot en zagen wij op een groot beeldscherm hoe de topatleten van start gingen. Met het liedje “Bloed, zweet en tranen” kwam de toestroom van lopers richting startstreep langzaam op gang. De spanning steeg en het publiek in het stadion was enthousiast. Overal zag en hoorde je supporters die de lopers nog een hart onder de riem wilden steken. Martin kwam tot de ontdekking dat zijn ene schoen toch wel wat strak zat dus die stapte voor de startstreep nog uit de menigte om zijn schoen losser te strikken. En ik? Ik wachtte op hem, ik had geen haast. De tijd wordt immers pas gemeten als je over de startstreep bent.Nadat Martin en ik over de startstreep kwamen en we het Olympisch Stadion uit renden schreeuwden we nog tegen elkaar “Succes!” Ik was hem daarna al gauw uit het oog verloren. Wat een toeschouwers langs de kant, juichende mensen en muziek. Ik voelde een euforische stemming maar ook een gezonde spanning. Het enige wat ik dacht was, rustig van start gaan, mijn tempo vinden en vooral proberen te genieten. Al na 500 meter heb ik mijn mp3 speler opgezet. We liepen door de stad richting Vondelpark. In het Vondelpark kreeg ik zo’n “kippenvel moment”, het was rustig terwijl om mij heen heel veel lopers waren van verschillende nationaliteiten. Toch was het voor mijn gevoel een mooi moment. Iedereen was druk doende met het kijken naar een mannelijke loper die tijdens het lopen probeerde zijn “papieren” overall uit te doen. Op dat moment kreeg hij het natuurlijk warm en moest dat ding uit. Nou, dat viel niet mee tijdens het lopen maar het is hem gelukt. De lopers eromheen moesten lachen en hielden alles goed in de gaten! Zo zie je maar, onderweg is er genoeg te beleven en heb je veel afleiding.

Na een aantal kilometers binnenstad en Vondelpark richting de Amstel gelopen. De zon scheen en ik kreeg het wat warmer. Toch had ik er geen spijt van dat ik een lange broek aan had gedaan. Het waaide nogal langs de Amstel dus die lange broek was op dat moment heerlijk. Tijdens de lopen langs de Amstel passeerde ik het 21 km punt. De helft zat erop! Nog steeds lopende langs het water zag ik iets langs de waterkant drijven. Nog eens goed kijken maar…verrek een duiker. Ik was ervan overtuigd dat er een duiker in het water zwom. Toen ik iets dichterbij kwam,kwam ik tot de conclusie dat het toch echt een meerkoet was! Ok, de vermoeidheid begon toe te slaan! Haha! Aan het einde van iets teveel kilometers langs de Amstel over het bedrijvenpark van Amsterdam weer richting centrum gelopen. Langs de kant werd het weer iets drukker en waren de toeschouwers enthousiast. Ikzelf was inmiddels begonnen met het gevecht met mijzelf. Mijn benen waren vermoeid, mijn linkerheup deed vanaf 14 km al verrekte pijn en mijn spieren in m’n kuiten begonnen te trillen. Gelukkig had ik een compressiebroek aan wat de trillingen in mijn benen tegenwerkte en waardoor ik minder snel last kreeg van spierkrampen. Het begon me op te vallen dat er toch wel veel “vals plat” in het parcours zat. En dan heb ik het nog niet eens over die verrekte tramrails! Tja, als je vermoeid word begin je je toch aan veel dingen te ergeren. Gelukkig was er onderweg weer veel opzwepende muziek, toeschouwers die ons aanmoedigden en riepen dat het niet meer zover was tot de finish. De 36 kilometer was ik inmiddels voorbij en toen plots stond ik stil….gelukkig stond er een dranghek die ik kon omarmen. Ik had in beide kuiten kramp en kon mijn hakken niet meer aan de grond krijgen. De tranen van pijn prikten in m’n ogen. Langzamerhand begon het iets beter te worden. Ik rekte mijn kuiten op en probeerde weer zachtjes te dribbelen. Ik had immers nog 6 kilometer te gaan. Het enige wat ik dacht was dat ik rustig moest proberen te lopen zodat ik zonder kramp de finish kon bereiken. Teveel stilstaan met kramp zou funest zijn. Ik ging namelijk voor een pr. in Amsterdam. De laatste kilometers waren zwaar. Ondanks het aanmoedigende publiek kon ik ze niet meer zien. Ik probeerde me te focussen op mijn lichaam en de muziek die ik op had. Ik wilde alles om me heen vergeten en alleen maar denken aan de finish en het moment dat ik mocht stoppen met lopen. Het Vondelpark kwam weer in zicht, vanmorgen liep ik hier ook schoot er door me heen. Toen had ik nog gelachen om die man die zijn overall probeerde uit te trekken tijdens het lopen. Op dit moment was het lachen me even vergaan.
 

40 kilometerpunt Flits, een fotograaf stond ineens voor me en drukte me een kaartje in de hand nadat hij me op de foto had gezet. Dat kaartje heb ik gauw weggestopt in mijn shirt want ik wilde het niet in m’n hand houden. Ik zag dat ik niet de enige was die het niet meer kon opbrengen om zo’n klein kaartje in de hand te houden als je vermoeid bent. De straat in het Vondelpark lag immers bezaait met kaartjes.Het Vondelpark lag achter me maar ik had geen flauw idee waar ik was. Het enige wat ik wist was dat het niet meer ver was. In de verte zag ik een bord waarop stond vermeld, “last km”. Gelukkig, ik ben er bijna. Mijn spierkrampen had ik gelukkig nog goed onder controle. Het moest goed gaan dacht ik, die laatste km red ik ook nog wel zonder kramp. “Waar is dat Olympisch Stadion?” Dat is wat ik dacht tijdens de laatste kilometer. Heb er nog aan getwijfeld of de organisatie geen foutje had gemaakt en het bord verkeerd had geplaatst?...de laatste kilometer duurde immers wel erg lang! Een afslag naar rechts en ja hoor, het Olympisch Stadion kwam in zicht! Wat een waanzinnige mensenmassa langs de kant. Overal zwaaiende en juichende toeschouwers en opzwepende muziek. Op dit moment was ik mijn mp3 speler meer dan zat en deed hem af. Ik wilde het publiek nu wel horen en de muziek en het applaus. Ik wilde er echt van genieten, van dit moment! Bij binnenkomst in het Olympisch Stadion zag en hoorde ik Martin schreeuwen. Hij was al over de finish en moedigde mij aan voor de eindsprint. Nog een paar honderd meter te gaan, mijn kramp schoot ineens in mijn kuiten dus een versnelling zat er niet meer in. De finish was in zicht en in een tijd van 4 uur en 15 minuten kwam ik over de eindstreep!
 

Martin kwam al gauw naar me toe en we feliciteerden elkaar. Beiden hadden we vandaag in Amsterdam een pr. gelopen! Dus allebei waren we apetrots! Nadat ik bijgekomen was en om me heen allemaal blije en vermoeide lopers zag dacht ik “ Waarom doen mensen dit? En waarom doe ik dit?” Een eenduidig antwoord is er waarschijnlijk niet. De reden? De ultieme kick, een uitdaging, je grenzen verleggen? Al met al is de euforie na afloop vele malen sterker en mooier en vergeet je het afzien en de pijn.
 

Samen liepen we, nou ja, strompelden we terug naar de kleedkamers, we hadden elkaar veel te vertellen want ieder beleeft zo’n dag op zijn eigen manier. Na het douchen (onder een ijskoude welteverstaan! Brr).. waren we toe aan een heerlijke warme kop soep. De Expo was inmiddels al afgelopen dus daar konden we niet meer gaan kijken. We zaten samen in de zon met een heerlijke kop tomatensoep. We overlegden en waren aan het rekenen met de tijd en kwamen tot de conclusie dat onze loopgenoten van CoDaC die de halve marathon liepen ook al binnen konden zijn. Weer terug naar het Olympisch Stadion dus. Hennie was al over de finish en was alweer kant en klaar. Gelukkig was het mooi weer en hadden we een mooi plekje in de zon bij de loopbrug tussen het stadion en de sporthal. Een ideale plek om onze medelopers op te wachten. Al gauw arriveerden ook Arno en Roel H. Niet lang daarna waren we als CoDaC weer compleet want ook Truus en Bea waren binnen. In de sportkantine hebben we met z’n allen nog wat gedronken en besloten we unaniem om onderweg bij de Mc Donalds iets te gaan eten ter afsluiting van deze vermoeiende maar zeer geslaagde dag in Amsterdam!!

Groet Nanette Kiers